Eranu uri ca stav’assittatu,
ed aspittava d’essiri chiamatu,
intra ddra stanza ca già era un furnu
e mai arrivava lu ma turnu.
Nirbusu dissi allura a lu ‘mpiegatu:
“chi t’a pagari, p’essiri chiamatu,
ca genti c’arrivà doppu di mia
adenzia appi ed è già via via?”
M’arrispunnì ddru serbu di patruni
-ca cci l’avissi datu c’un mastuni-
“Ci sunnu cincu jita ni la manu,
quarcunu è gruassu, quarchi antru è nanu”.
La girarchìa mi fici di li jita,
ddra facci ca parìa lumìa purrita,
e forsi si sintì omu putenti
ddru nuddru ch’era ammiscatu a nenti.
Nicolò Falci |